Najnoviji podaci o minimalnim zaradama u Evropi pokazuju velike razlike među državama, ali i da nominalni iznos plate često ne daje potpunu sliku životnog standarda radnika.
Od januara do jula 2026. godine bruto minimalna zarada povećana je u samo osam od 29 posmatranih evropskih država. Istovremeno je inflacija u eurozoni dostigla 3,2 odsto, zbog čega je dio zaposlenih na minimalcu realno izgubio kupovnu moć.
Najvišu bruto minimalnu mjesečnu zaradu ima Luksemburg – 2.771 euro. Slijede Irska sa 2.391, Njemačka sa 2.343, Holandija sa 2.338 i Belgija sa 2.234 eura.
Hrvatska se nalazi u sredini evropske liste sa bruto minimalnom zaradom od 1.050 eura. Slovenija je znatno iznad, sa 1.482 eura.
Među zemljama kandidatima za članstvo u Evropskoj uniji, Srbija ima bruto minimalac od 743 eura, Crna Gora 670, Sjeverna Makedonija 624, a Turska 621 euro. Sve četiri države nominalno imaju višu minimalnu zaradu od Bugarske, članice EU, u kojoj ona iznosi 620 eura.
Bosna i Hercegovina nije obuhvaćena Eurostatovom jedinstvenom statistikom, jer se najniže zarade razlikuju u dva entiteta. U Federaciji BiH bruto minimalna plata iznosi oko 800 eura, odnosno 1.605 konvertibilnih maraka.
U Republici Srpskoj bruto minimalna zarada zavisi od stručne spreme i kreće se od približno 735 do 1.120 eura.
Poredak se mijenja kada se zarade uporede prema kupovnoj moći, odnosno količini robe i usluga koju radnik za minimalnu platu može da kupi u svojoj zemlji.
Prema tom kriterijumu, Njemačka ostaje na prvom mjestu, dok pojedine zemlje regiona prestižu više članica Evropske unije. Sjeverna Makedonija i Srbija prema kupovnoj moći minimalca nalaze se ispred sedam članica EU, uključujući Mađarsku, Češku, Slovačku i Maltu.
Srbija se, kada se uračuna kupovna moć, penje za pet mjesta na evropskoj listi, dok Hrvatska napreduje za tri pozicije. Najveći pomak ostvarile su Rumunija i Sjeverna Makedonija, koje su napredovale za po osam mjesta.
Podaci ipak pokazuju da rast minimalnih zarada ne znači nužno i poboljšanje životnog standarda, posebno u državama u kojima cijene hrane, stanovanja i osnovnih usluga rastu brže od plata.
